De toestand is hopeloos maar niet ernstig (2018-2019)

Gisteren kreeg ik van een HR persoon te horen dat ze liever geen verkennend gesprek met me wouden na dat ze deze website hadden bezocht. Dat gebeurde nadat ik één van hun medewerkers sprak op een meetup. Eerder had ik ze zonder contacten benaderen en daar kreeg ik geen reactie op. Dat gebeurt heel vaak, of je krijg een standaard bericht waarvan je weet dat hun reactie niet oprecht is … ik weet niet wat het ergste is.

Deze reactie door HR geeft mooi weer hoe hopeloos de situatie van de afgelopen twee jaar is. Het is bijna onmogelijk om door de HR te geraken door mijn authentiek carrièrepad. Als ik er dan door geraak kom ik wel aan boord. Laat me de afgelopen twee jaar even doorlopen.

Eind 2017 ben ik door mijn meest radicale ontwikkeling door (zie vorige logbook-blog). Omdat ik nu probeer meer naar mijn omgeving te luisteren ga ik in op de vraag om in te vallen voor een zieke leerkracht wiskunde. Na die ervaring heb ik een goed zicht op de nodige transformatie binnen secundair onderwijs, maar er is geen mandaat en de onmenselijke behandeling van vervangende leerkrachten was me toen duidelijk, ze wordt veel later in deze open brief goed weergegeven.

Begin 2018 positioneer ik me als freelance R&D consultant. Dat als reactie op de ervaring met de startup RBLS. We leerde namelijk hoe we een concurrentie waren voor consulting bedrijven. Dus wou ik me als R&D consultant aanbieden om voor hun te komen werken. Ik had al een eerste klant: een internationale startup. Het bleek na veel netwerken bij die éné klant te blijven. Ik krijg zo wel de mogelijkheid om bij CGI te starten, we leerde elkaar kennen in Juni en ik begon in September.

Het project bij CGI was ambiteus en ik krijg eindelijk de andere kant te zien van een consulting bedrijf. In 2010 leer in hoe in het Drupal ecosysteem plots de deuren toegaan. Nu kan ik zien hoe sterk de afsluiting is, door het intrapreneurship dat CGI voor me mogelijk maakt bij Engie. Het cultuurverschil is enorm. Tussen de startups die over lunch bespreken hoe ze enkele euro’s kunnen besparen, versus de collega’s die over lunch vertellen over hun shortski.

CGI gaf me een kans en daar zal ik hun dankbaar voor blijven, ook al hadden ze geen “failing forward” cultuur, wat leidde tot een nodeloos abrupt eind. Na CGI heb ik tal van gesprekken met andere consulting bedrijven, toch daar durven / willen ze het risico niet nemen.

Via recruiters kom ik in aanmerking voor enkele hoger management posities. Het gaat dan over functies waarbij een grote digitale transformatie voor de deur staat, spijtig genoeg kiezen ze voor de kandidaat met meer sector ervaring. … de toestand is hopeloos

Door gebrek aan sector ervaring kan ik geen job krijgen op niveau en door door ervaring en persoonlijkheid kan ik geen job krijgen onder mijn niveau. Zo heb ik me al uitgebreid kandidaat gesteld als software ontwikkelaar en al coach. Ondertussen doe ik wat ik kan om mijn vrouw te ontlasten met haar job en zo lijkt ik elke dag meer een huisman te worden, vooral de taken naar de kinderen bevallen me goed.

Zo is mijn toestand niet ernstig. Mijn familie ziet wat ik kan doen als vader en vinden die meerwaarde zo belangrijk dat ze me de ruimte geven om te ontplooien als kamergeleerde. Ik werk elke dag had, dat zal ik blijven doen. Dat het geen inkomen genereer schaad voorlopig enkel mijn ego … zolang het dat maar is.